Anne's imperfect World

Naar de oogkliniek

Vanmorgen ging ik op pad met een goede vriendin om naar de oogkliniek te gaan.
Ik had al enige tijd dat ik last had van verminderd zicht en wilde zekerheid hebben dat de staar

niet weer terug kwam.

In 2017 heb ik op mijn 35e al een operatie voor staar gehad en tijdens coronatijd kreeg ik de 2e nastaar behandeling.

Ik was erg ongerust dat dit weer terug zou komen en dat ik dan mss weer
een operatie nodig zou hebben.

Ik vind oog onderzoeken altijd lastig om heen te gaan want je
weet maar nooit en de angst om evt blind te worden zat hoog.
t liefst had ik de afspraak weer verzet, maar dan zou ik pas de 31e terecht kunnen dus met knikkende knietjes

ging ik

op weg met een goede vriendin. We kwamen ruim op tijd aan, dat was erg fijn.

Eerst kreeg ik een oogmeting, die vind ik ook altijd heel vervelend. Is het normaal dat ik dit niet kan zien?

Etc. En het gaat zo snel..
Afijn daarna werden mijn ogen gedruppeld, ook niet bepaald een plezierig klusje en daarna kon t grote

wachten beginnen.

En we wachten wel een uur voordat ik eindelijk aan de beurt was.
Wat kan wachten dan lang duren!

De uitslag was gelukkig zeer positief: De staar is stabiel en ik zie op dit moment -1. Ik zou een bril mogen voor

tv kijken maar t hoeft niet. Hoera ik heb geen tv dus hoef ook geen bril! Juichte ik blij.

Nou dat was toch weer fijn nieuws. Ze zij ook nog: Ik hoef niet minder of slechter te gaan zien dan een ander

vanwege t 22q11ds en dat was wel even heel fijn want ik was in paniek stress gaan denken dat ik mss wel blind

kon worden!

Wat een opluchting was dat er viel letterlijk een huis van mij af! Nu ga ik zoveel mogelijk relaxen!

Het leven lacht me weer toe, hoera!